مشکلات نوجوانان با والدین

۲۸ فروردین ۱۳۹۷ | ۲۳:۱۱ کد : ۴۰ کودک و نوجوان ناسازگاری های روان شناختی
تعداد بازدید:۲۴۸
مشکلات نوجوانان با والدین

ناهماهنگی میان والدین و فرزندان بزرگترین مشکل در روابط انسان هاست( به پژوه، 1377؛ نصیری و همکاران، 1380). فرهادیان در این باره می نویسد: مشکل عمده ما این است که از مهارت های ارتباطی سالم بی بهره ایم. علی رغم این که اعضای خانواده در جامعه، غالبا انسان های مومن، متدین و وفادار به یکدیگر هستند؛ ولی متاسفانه در ایجاد ارتباط سالم و شاد با هم بخصوص از زمانی که صاحب فرزند می شوند ناتوانند( فرهادیان، 1377؛ همان منبع).

 بیشترین اختلاف های والدین و فرزندان در دوره نوجوانی فرزند پیش می آید. ورود به دوره نوجوانی علاوه بر خانواده ها فرد را با مشکلات فراوانی دست به گریبان می کند.

 یکی از مشکلات نوجوانی و جوانی مشکل مناسبات و روابط نوجوان با والدین و همسالان است( گنجی،1376 ؛ همان منبع).

نوجوانان از والدین خود شکوه های مختلفی دارند. سبک اعمال قدرت، کنترل همه جانبه، خودداری از بحساب آوردن نقطه نظرات نوجوانان، در دسترس نبودن والدین، وضع قانون در لحظه، انتظارات غیرواقعی، نپذیرفتن انتقاد و پیشداوری در مورد نوجوانان موضوعاتی هستند که از نظر نوجوان باعث تعارض وی و والدینش می شوند( وندر زندن؛ گنجی،1376؛ نصیری و همکاران، 1380). علی رغم تمایل فراوان جوانان در اوان نوجوانی به رهایی از قیود و محدودیت های خانوادگی، نبودن روابط مطلوب و همبستگی های خانوادگی اثرات مخربی بویژه در سنین دوازده و سیزده سالگی روی نوجوانان برجای می گذارد( نوابی نژاد،1375؛ همان منبع).

وقتی ارتباط نوجوانان و والدین در باره نظم و انضباط و تربیت کردن قطع شود، نوجوانان قبل از آن که آمادگی حمایت از خود را داشته باشند، خانه را ترک می گویند، از مدرسه فرار می کنند، در مسیر زندگی گرفتار می شوند و از خانواده هایشان بعضی اوقات بطور دایمی بیزار می شوند که ضایعه حاصل برای نوجوان و خانواده بسیار زیاد است( بتز و همکاران،1994؛ همان منبع).

در صورتی که نوجوان نتواند آزادانه احساسات، اضطراب ها و نگرانی های خود را بدون احساس ترس یا طرد شدن با والدین خود در میان بگذارد، نوعی ناامنی روانی در وی پدید خواهد آمد که مهمترین علت بروز ناهنجاری های رفتاری و عاطفی است.

به نظر می رسد که برای تضمین بهداشت روانی و کسب هویت و استقلال، سالم ترین راه این است که روابط نوجوانان با والدین دایمی و صمیمی باشد (گنجی،1376؛ همان منبع). انتقادهای ویرانگر و مخرب والدین از جمله مشکلات نوجوانان با خانواده های آن هاست( شرفی،1376؛ نصیری و همکاران، 1380). عموما مشکلات و یا اختلال و سوء رفتار موجود در روابط انسان ها، معلول فقدان احترام متقابل است( فرهادیان، 1376؛ همان منبع).

به طور معمول تحقیر کردن، سرزنش کردن، داشتن انتظارات نابجا، دعواهای خانوادگی و تنبیه کردن نوجوان موجب ناامنی درونی و آشفتگی عاطفی نوجوان می شود. این وضعیت تعادل حیات روانی نوجوان را مختل می سازد و او را برای دستیابی مجدد به تعادل حیات روانی به رفتارهایی از قبیل لجبازی، پرخاشگری، شب ادراری، دروغگویی، ناخن جویدن، اعتیاد و نظایر آن متوسل می شود( به پژوه،1377؛ همان منبع).

منبع : مجله دانشگاه علوم پزشکی شهر کرد، دوره سوم، شماره دو، تابستان 1380، 31، 32 و 36


نظر شما :