رضایت جنسی

۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۷ | ۰۸:۳۹ کد : ۶۶ زناشویی و همسران
تعداد بازدید:۲۳۷
رضایت جنسی

نیاز جنسی یکی از مهمترین نیازهای انسان است که موجب بقای نسل و تولید مثل می گردد. محققین این نیاز را به عنوان زیربنای تشکیل خانواده پذیرفته و ارضای آن را بسیار مهم و ضروری می دانند.رضایت جنسی موجب احساس شادمانی و ایجاد صمیمیت در زوجین می شود. کیفیت زندگی افرادی که از رضایت جنسی برخوردارند، بطور قابل ملاحظه ای ، از کسانی که رضایت جنسی ندارند،بهتر است.

افرادی که در زندگی زناشویی از رضایت جنسی بالاتری برخوردارند ، در سایر زمینه های زندگی نیز نسبت به افرادی که رضایت جنسی مطلوبی ندارند موفق تر و کارآمدتر عمل می نمایند. همچنین تحقیقات نشان می دهد بروز حملات قلبی در مردانی که رضایت جنسی را در زندگی زناشویی خود تجربه کرده اند کاهش محسوسی داشته است. در زنان نیز این مهم سبب کاهش بروز سردردهای میگرنی ، علائم سندرم قبل از قاعدگی و آرتریت های مزمن می شود.

در حقیقت رضایت از روابط جنسی نه تنها گرمی و شور را برای زوجین به ارمغان می آورد بلکه ایشان را در برابر بسیاری از بیماری ها حفظ می کند. بر عکس اگر روابط جنسی بین زن و شوهر رضایت بخش نباشد منجر به احساس محرومیت، ناکامی، احساس ناامنی و عدم احساس خوشبختی می شود. عدم رضایت از رابطه جنسی همچنین ممکن است مشکلاتی از قبیل افسردگی برای فرد ایجاد کند و یا موجب طلاق و جدایی زن و شوهر شود؛ پرونده هایی هم که نشان از تیرگی رابطه جنسی دارد، به سختی به آشتی می انجامد. همچنین در گروه دیگری از پژوهش ها مشخص شده که نارضایتی از عملکرد جنسی نه تنها با طلاق، بلکه با مشکلات اجتماعی از قبیل جرائم، تجاوزات جنسی یا بیماری های روانی ارتباط تنگاتنگ دارد.

عصبی بودن، بروز دردهای زیر دل و کمردردها، ناتوانی در تمرکز فکری و حتی ناتوانی در انجام کارهای معمولی نیز از دیگر عواقب عدم موفقیت در ارضای غریزه جنسی محسوب می شود. تعدادی از محققین خارجی نیز علل شکست 50 درصد از ازدواج ها را عدم رضایت جنسی می دانند.

همچنین برخی از محققین عقیده دارند که علت اصلی 80٪ اختلافات زناشویی، نارضایتی جنسی زن و شوهر است((گرچه 40٪ از زوج های راضی از زندگی زناشویی نیز، دچار اختلالاتی در روابط جنسی یا نارضایتی نسبی از اینگونه روابط می باشند.)) روابط جنسی با تاثیر بر افکار و احساسات زوجین می تواند به طور مستقیم و غیر مستقیم روابط بین آن ها را در ابعاد وسیعی تحت الشعاع خود قرار دهد؛ بدین معنی که زوجینی که در این زمینه با هم سازگاری داشته و از این بابت خوشحال و مسرور باشند، قادرند به راحتی از بسیاری از ناهماهنگی های زندگی خویش چشم پوشی نمایند، در حالیکه ناهماهنگی های زندگی می تواند در زوجینی که رضایت جنسی ندارند عواقب وخیمی را به وجود آورد.

رضایت جنسی با کیفیت زناشویی، طول مدت ازدواج و ارتباط های عاطفی،وجود و یا عدم وجود سوء استفاده های جنسی دوران کودکی، افسردگی، اختلالات جنسی، فعالیت جنسی و رضایت هیجانی، خود افشاگری، ناکامی های زناشویی ، روابط حمایت کننده، صمیمیت عاطفی و جسمانی، عشق، تعداد دفعات رابطه جنسی، میزان درآمد، تعهدات مذهبی و نیز با میزان ساعات کاری زوجین رابطه دارد. همچنین سبک دلبستگی افراد برمیزان رضایت جنسی و رضایت زناشویی زوجین تاثیر مستقیم دارد؛ طوری که افراد دارای سبک دلبستگی ایمن، رضایت جنسی و رضایت ارتباطی بالاتری داشته و نسبت به پایداری رابطه تعهد بیشتری دارند.

از عوامل موثر در کاهش میزان رضایت جنسی می توان به افسردگی، فشارهای روحی، بیماری های مزمن، داروها، ناباروری، حاملگی و یا فقدان رابطه مناسب با همسر ، زایمان ، افزایش سن و یائسگی اشاره کرد. روش های پیشگیری از بارداری نیز تاثیرات متفاوتی بر رضایت جنسی زنان دارند.

حرف آخر اینکه : رابطه جنسی هنر ظریفی است که باید روش صحیح آن را آموخت و در آن مهارت پیدا کرد؛ در غیر این صورت، رابطه ای که می تواند در خدمت تفاهم و مهر و محبت بشر قرار گیرد، بر عکس، نتیجه منفی خواهد داشت. به منظور افزایش رضایت جنسی در زوجینی که از نارضایتی جنسی رنج می برند بایستی به کمک پزشک و روان شناس بالینی علل و ریشه های ایجاد کننده نارضایتی را کشف و در جهت رفع عامل یا عوامل مربوطه اقدام نمود.

منابع

1) فصلنامه پرستاری ایران، سال پانزدهم و شانزدهم، شماره 32 و 33، زمستان 1381و بهار 1382، ص 15.

2) نشریه علمی – پژوهشی دانشکده پرستاری و مامایی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی شهید بهشتی، سال 19، شماره 65، تابستان 1388، ص 14

3) مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی گرگان، زمستان 1388، دوره 11، شماره 4« پی در پی 32»، ص52

4) فصلنامه باروری و ناباروری،دوره 10، شماره 4، زمستان 1388، ص 269

5) نشریه دانشگاه علوم پزشکی ایران، دوره 23، شماره 66، آبان 1389، ص14

6) مجله دانشکده پرستاری و مامایی دانشگاه علوم پزشکی تهران« حیات»، دوره 14، شماره 1، 1387، ص27


نظر شما :